سایت خبری صنایع پلیمر، پلاستیک و بسته بندی (پپنا): پژوهشگران دانشگاه ارومیه موفق به ساخت پلیمر‌های سه بعدی جاذب فلزات سنگین سمی شدند.


به گزارش سای خبری پپنا، پژوهشگران دانشگاه ارومیه به منظور دستیابی به تهیه پلیمرهای سه بعدی عامل‌دار با قابلیت جذب یون‌های فلزی سنگین ‏ پلیمر پلی (استایرن-آلترناتیو-مالئیک انیدرید) را اصلاح کردند.دانشیار شیمی پلیمر ‏دانشگاه ارومیه ویکی از مجریان این طرح گفت: در این طرح ابتدا رزین عاملدار پلی (استایرن-آلترناتیو-مالئیک انیدرید) اصلاح ‏شده با 3-آمینوبنزوئیک اسید سنتز شده و سپس این رزین به منظور تهیه نانوذرات سه بعدی کی‌لیت‌کننده با 1و2 دی آمینو اتان و یا 1و3 دی آمینو پروپان در حضور امواج التراسونیک تحت واکنش شیمیایی ‏قرار گرفته است.پیمان نجفی مقدم افزود: این کار تحقیقاتی که منجر به تهیه پلیمری از نوع رزین سه بعدی عاملدار با قابلیت جذب فلزات سنگین از محیط‌های ‏آبی برای نخستین بار درجهان شده است، در مورد فلزات انتخاب شده کاملا عملکرد کمیتی داشت.وی گفت: نتایج بررسی‌ها نشان داده است که رزین‌های تهیه شده از قابلیت بسیار خوبی در حذف فلزات سنگین وسمی مانند آهن،مس،روی و پالادیوم ‏از محیط‌های آبی برخوردارند.این پلیمرهادر صنایع تصفیه آب و فاضلاب‌های صنعتی و بخش شیلات کاربرد دارند.قیمت پائین درمقایسه با روشهای دیگر،ساده بودن ،استفاده از مواد اولیه داخلی از ویژگیهای پلیمر ساخته شده در دانشگاه ارومیه به شمار می رود. نتایج این کار تحقیقاتی که توسط دکتر پیمان نجفی مقدم، رضا حسن‌زاده (دانشجوی دکتری شیمی در ‏دانشگاه ارومیه) و دکتر ناصر صمدی دانشیار شیمی تجزیه دانشگاه ارومیه صورت گرفته، در مجلات معتبر علمی جهان از جمله مجله ‏polymer advanced technology‏ چاپ شده است.هم اکنون روش‌های دیگری نظیر رسوب دهی و اسمز معکوس برای حذف یون‌های سمی کاربرد دارند که به مواد و انرژی بسیار ‏زیادی نیاز دارند و علاوه براین توانایی کامل برای حذف این یون‌ها را ندارند و به همین دلیل روش‌های جذب به ‏علت راحتی و درصد بالای حذف از محیط در بین روش‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است.‏


سایت خبری صنایع پلیمر، پلاستیک و بسته بندی (پپنا): پژوهشگران پارک علم و فناوری دانشگاه تهران ماده پلیمری را عرضه کردند که علاوه بر ایمنی خودرو در زمان ترمز گیری موجب کاهش انتشار آزبست لنت‌ها به محیط زیست می‌شود.

به گزارش سایت خبری پپنا به نقل از خبرگزاری مهر، مهندس مجید رسولی- مجری طرح با اشاره به عملکرد ترمز، گفت: زمانی که عمل ترمز گیری در خودرو انجام می‌شود لنت با دیسک چرخ درگیر می‌شود در نتیجه آزبست موجود در سطح لنت در هوا منتشر خواهد شد.

وی با بیان اینکه انتشار آزبست موجب افزایش آلاینده‌های زیست محیطی می‌شود، اظهار داشت: انتشار آزبست حتی در زمانی که ترمز گیری انجام نمی‌شود نیز ادامه دارد که این ناشی از نقصی است که در خودروها وجود دارد.

رسولی در این باره توضیح داد: در سیستم ترمز گیری خودروها 2 میله راهنما قرار دارد که با عقب و جلورفتن موجب فشرده شدن لنت‌ها به صفحهء دیسک و عمل ترمز گیری می‌شود.

وی با بیان اینکه میله‌های راهنما همواره خشک کار می‌کنند یادآور شد: این امر سبب می‌شود حتی در زمانی که پدال ترمز رها می‌شود لنت‌ها به مقدار کمی به صفحه دیسک فشرده شود که انتشار مداوم آزبست را به همراه دارد.

مجری طرح با تاکید بر اینکه این حالت علاوه بر افزایش آلودگی هوا، عمر مفید لوازم جانبی را کاهش می‌دهد، یادآور شد: در این راستا اقدام به تولید ماده‌ای کردیم که علاوه بر اینکه اثری بر روی سیستم ترمز خودرو ندارد، موجب کاهش انتشار آزبست می‌شود.

رسولی عنوان این ماده را ژامبونیسم ذکر کرد و ادامه داد: این ماده نوعی روانکاری پلیمر است که استفاده از آن راندمان سیستم ترمز را افزایش می‌دهد و ضمن افزایش ایمنی خودرو باعث کاهش هزینه‌های سرویس و نگهداری خواهد شد.

وی با بیان اینکه این ماده به صورت ژل تولید شده است، افزود: استفاده از این ماده در خودرو موجب ضد آب شدن میله راهنمای ترمز می‌شود.

مجری طرح همچنین خاطرنشان کرد: زمانی که عمل ترمز گیری در خودرو نامطلوب باشد معمولا لنت‌ها به صورت یک طرفه تمام می‌شود که در ترمزهای ناگهانی خودرو به یک طرف جاده منحرف می‌شود این در حالی است که با استفاده از این ماده لنت‌ها به صورت بهینه مصرف می‌شود.


سایت خبری صنایع پلیمر، پلاستیک و بسته بندی (پپنا): محققان آمریکایی موفق به طراحی پلیمر هوشمندی شدند که قادر به رهاسازی داروی ضد سرطان است.

به گزارش سایت خبری پپنا، آن‌ها برای این کار از خودآرایی رشته‌های DNA استفاده کردند. این ساختار جدید می‌تواند برای رهاسازی داروهای ضد سرطان نظیر دوکسوروبیسین مورد استفاده قرار گیرد. اطلاعات بیشتر درباره این دستاورد پزشکی در نشریه ACS Nano به چاپ رسیده است.

خودآرایی نانوذرات یکی از شاخه‌های علم نانو است که از آن در حوزه‌هایی نظیر اپتیک، حسگری و رهاسازی دارو استفاده می‌شود. در طول فرآیند خودآرایی، ترکیبی به نانوذره اضافه می‌شود که می‌تواند منجر به واکنشی شود. در پایان فرآیند خودآرایی، نانوذره‌ای ایجاد می‌شود که حالت جامد داشته یا به صورت یک خوشه مولکولی است.

این گروه تحقیقاتی اخیرا به بررسی چگونگی استفاده از DNA برای رسیدن به ساختارهایی مفید پرداخته‌اند. نتایج بررسی‌های اولیه نشان داد که فرآیند خودآرایی نانوذرات بسیار سریع و محصول نهایی بسیار پایدار است، اما این فرآیند خودآرایی بسیار چالش برانگیز است.

«مای» از محققان این پروژه می‌گوید: ما به دنبال پاسخ این سوال بودیم که چگونه می‌توان فرآیند خودآرایی در نانوذرات را آغاز یا به پایان رساند. در نهایت دریافتیم که با عامل گرما می‌توان تغییرات ساختاری در یک پلیمر ایجاد کرد و در نهایت یک پلیمر هوشمند طراحی کردیم که ساختار آن در مقیاس نانو تغییر می‌کرد.

پلیمر هوشمند به مولکول بزرگی اطلاق می‌شود که از واحدهای سازنده اتمی ساخته شده است؛ این پلیمر در صورت قرار گرفتن در معرض محرک‌های خارجی نظیر نور، گرما یا اسید می‌تواند واکنش نشان دهد. این گروه موفق به طراحی پلیمری شدند که نه تنها با تغییر دما واکنش می‌داد، بلکه در حضور نانوذرات طلا خودآرایی می‌کرد. آنچه در طراحی این پلیمر تازگی دارد، این است که به نانوذرات طلا رشته‌های منفرد DNA متصل شده است.

این پلیمر می‌تواند در دماهای بالا ( 50 درجه سانتی‌گراد) چروکیده شود و فعالیت از پیش تعیین شده‌ای را انجام دهد و با کاهش دما بسط ساختاری پیدا کرده و رشتهء DNA از فعالیت باز بماند. این گروه تحقیقاتی دریافته‌اند که در صورت افزایش دما داروی ضد سرطان می‌تواند از پوسته DNA رهاسازی شود.